Αλλαγή, μέρος πρώτο.

Ο "χρόνος" της είχε τελειώσει. Οι τελευταίες ακτίνες φωτός σιγούσαν στον ορίζοντα. Σύντροφός της θα ήταν μόνο η σιωπή μέχρι την αρχή της επόμενης διακύμανσης... όπου ήλπιζε να βρει την λύση του μυστηρίου...

Αλλά πάμε από την αρχή της ιστορίας μας.

Η (το όνομά της δεν προφέρετε στο δικό μας ηχητικό πεδίο) ήταν φημισμένη επιστήμονας στα μέρη της. Η φυλή της δεν ζούσε πάνω σε κάποιον πλανήτη. Μάλιστα αυτό που εμείς θεωρούμε πλανήτες, για την επιστήμονά μας ήταν απλά μία συμφωνία υπερχορδών. Δεν τους έβλεπε, αλλά τους άκουγε. Η αντίληψή της, όπως όλων των ατόμων του είδους της ξεπερνούσε τα στενά όρια του τετραδιάστατου χωροχρόνου που γνωρίζουμε εμείς ως σύμπαν.

Έχοντας μεγαλώσει γνωρίζοντας λεπτομέρειες για τις 21 γνωστές διαστάσεις, της ήταν δύσκολο να κατανοήσει αυτό που έβλεπε στα όργανά της. Γραμμικά τετραδιάστατα πλάσματα, αποτελούμενα από ελάχιστες νότες, μερικά τρισεκατομμύρια μόνο από αυτές, είχαν αλλάξει την συμφωνία που ακουγόταν από κάτι που τα ίδια ονόμαζαν Terra. Αλλάζοντας άποψη παρατήρησε ότι η εξέλιξή τους δεν ήταν αυτό που θα περίμενε κάποιος από το περιορισμένο αυτό είδος. Αντίθετα η αντίληψή τους έφτανε μέχρι την θεωρία της ύπαρξης του δικού της κόσμου. Έπρεπε να το μοιραστεί...

Οι συνάδελφοί της παρακολούθησαν (ή μάλλον αισθάνθηκαν με 7 άγνωστες σε εμάς αισθήσεις) την εξέλιξη που τους παρουσίαζε η ηρωίδα μας. Μερικοί έμειναν άφωνοι, άλλοι αρνήθηκαν να σκεφτούν καν το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε η ίδια. Δύο συνάδελφοί της όμως έδειξαν ενδιαφέρον και άρχισαν να μελετούν αυτά τα πλάσματα μαζί της. Ακολούθησαν την γραμμική τους εξέλιξη προς τα πίσω, μέχρι που έγιναν τόσο ασήμαντα που έπεσαν έξω από τα όρια της αντίληψής τους. Μετά πήραν την αντίθετη κατεύθυνση στις 5 γνωστές χρονικές διαστάσεις και είδαν ότι σε όλες η εξέλιξη επιταχυνόταν με ρυθμούς που δεν είχαν ποτέ ξανά παρατηρήσει.

Μέχρι τώρα, το είδος της ήταν το μόνο που επιζούσε των διακυμάνσεων. Αν και δεν μπορούσαν να περάσουν από μία διακύμανση στην άλλη άμεσα, καθώς έκλεινε γύρω σαν τοίχος μπορούσαν να κινηθούν οπουδήποτε ή οποτεδήποτε (όπως θα έλεγαν τα γραμμικά τετραδιάστατα πλάσματα) μέσα σε αυτήν και δεχόμενοι το τέλος μίας διακύμανσης να βρεθούν στην επόμενη.

Προς το τέλος της τρέχουσας διακύμανσης παρατήρησαν ότι η εξέλιξη των γραμμικών πλασμάτων που πλέον ονόμαζαν Terrans του επέτρεπε να περάσουν το τοίχος της διακύμανσης προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, κάτι που οι ίδιοι ποτέ δεν μπόρεσαν να κάνουν. Ήταν δυνατόν; Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο τότε η 22η διάσταση που σταματούσε να τους περιορίζει πλέον στην μελέτη μίας διακύμανσης ήταν πιθανή. Το μεσοδιάστημα ήταν επίσης προσβάσιμο πλέον.

Με περαιτέρω μελέτη παρατήρησαν ότι οι Terrans είχαν κατασκευάσει μία μαθηματική έννοια γύρω από την πηγή ενέργειάς τους. Μία "σφαίρα" όπως την αποκαλούσαν οι ίδιοι. Μέσα σε αυτή τη σφαίρα ετοίμασαν μία μεγάλη ομάδα από μικρά αντικείμενα (μικρά σε σχέση με τους παρατηρητές πάντα) που όμως χωρούσαν δισεκατομμύρια από τα δικά τους άτομα. Η ενέργεια που εξέπεμπαν αυτά τα αντικείμενα ήταν το κλειδί. Το έμαθαν αυτό γρήγορα, αλλά όχι χωρίς κόστος για τους ίδιους

Τέλος πρώτου μέρους.

Αριάδνη: Επεισόδιο 1: Έρχονται. (Μέρος 3)

Η κουζίνα ήταν το απόλυτο βασίλειο της Γεωργίας. Στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε άλλο από μια αποθήκη ξηράς τροφής που η ίδια είχε μετατρέψει σε κουζίνα αδειάζοντας τα "κατασκευάσματα", όπως έλεγε, και τοποθετώντας τον κατάλληλο εξοπλισμό.

Μαζί με ένα τμήμα του σκάφους χωριτικότητας χιλίων κυβικών μέτρων που είχε μετατραπεί σε υδροπονική εγκατάσταση τριών επιπέδων και λίγες ακόμα προμήθειες από την Γη, οι εγκαταστάσεις του Αριάδνη ήταν αρκετές για να ταΐσουν σωστά μία μικρή ομάδα ανθρώπων για τους μήνες που βρίσκονταν στο διάστημα.

"Βαγγέλη, σου το έχω πει μία... σου το έχω πει δύο..." άρχισε να λέει η Γεωργία

"Και εγώ σ'αγαπώ, αλλά μην μας ακούσει ο Δημήτρης" την διέκοψε αστειευόμενος ο κυβερνήτης. "Μπορώ να έχω λίγο νερό;"

"Πάρε, και πάρε μαζί σου και τον τετράποδο καταστροφέα... πριν βάλω τον Δημήτρη να τον μαγειρέψει όπως κάναν οι πρόγονοί του..." απάντησε με ένα σαρδόνιο χαμόγελο η μαγείρισσα βάζοντας ένα μεγάλο ποτήρι νερό από την βρύση.

Οι προμήθειες του νερού προέρχονταν από τον Σέρες, τον μεγαλύτερο αστεροειδή της ζώνης στην τροχιά του οποίου ήταν η κύρια βάση εξόρυξης του ηλιακού συστήματος.

Στα μέσα του 21ου αιώνα, πριν την έναρξη των επιχειρήσεων εξόρυξης υπήρχαν υποψίες ότι κάτω από τις παγωμένες επιφάνειες του Σέρες, υπήρχε ζωή. Τελικά αποδείχτηκε ότι αυτό που οι επιστήμονες θεωρούσαν φωτοσύνθεση ήταν μόνο το αποτέλεσμα των χημικών αντιδράσεων ανόργανης ύλης με την βοήθεια φωτός που περνούσε από το στρώμα πάγου και εστιαζόταν ανεβάζοντας την θερμοκρασία και διατηρώντας έτσι το υπόστρωμα των ωκεανών, υγρό.

Αριάδνη: Επεισόδιο 1: Έρχονται. (Μέρος 2)

"Μήτσο, αν του έδωσες πάλι τυρί θα στον φέρω απόψε να κοιμηθεί μαζί σου", φώναξε ο κυβερνήτης μπαίνοντας.

Ο Max έκανε μια κίνηση να σηκωθεί, αλλά τον σταμάτησε με ένα νεύμα ο κυβερνήτης. "Μεταφορικό πλοίο είμαστε, όχι στρατιωτικό, κύριε Dyson. Το ξέρω ότι έχεις συνηθίσει αλλιώς, αλλά εδώ δεν είμαστε τόσο τυπικοί".

Ο Max Dyson, ο πλοηγός του Αριάδνη, ήταν Αμερικανικής καταγωγής - ο μόνος μη Έλληνας, πρώην πιλότος του στρατού της Συμμαχίας των Εθνών, τον τρίτο κατά σειρά οργανισμό που προσπάθησε να βάλει μια τάξη στις σχέσεις ανάμεσα στα κράτη μετά την "Κοινωνία των Εθνών" και των "Ηνωμένων Εθνών". Φαινόταν ήπιος άνθρωπος, αταίριαστος με το σκληρό περιβάλλον στο οποίο βρισκόταν τώρα.

"Μακαρονάδα του έδωσα.... " είπε ο μηχανικός σπρώχνοντας μια καρέκλα με το πόδι προς τον κυβερνήτη.

Από το χώρισμα που οδηγούσε στην κουζίνα, ακούστηκε μια εκκωφαντική φωνή "Δημήτρη, πόσες φορές σου έχω πει, όταν έρχεσαι στην κουζίνα μου να αφήνεις το κοπρόσκυλο έξω... " ούτε ένα δευτερόλεπτο μετά που ο Αράπης πήγε προς την πηγή της μυρωδιάς που γέμιζε τον χώρο.

Μάγειρας, ή μάλλον μαγείρισσα ήταν η σύζυγος του μηχανικού, μια μικροσκοπική, αλλά όλο νεύρα γυναίκα και πιθανότατα ο μόνος άνθρωπος που φοβόταν ο Μήτσος. Το όνομά της είναι Γεωργία, αλλά την φωνάζουν Γιώργο λόγω της ... θηλυπρεπούς συμπεριφοράς της.

"Άσε, μην σηκώνεσαι, θα τον φέρω εγώ " είπε ο κυβερνήτης και πίεσε στον ώμο τον μηχανικό του, που ήδη πήγαινε να τιναχτεί σαν ελατήριο, και κατευθύνθηκε στην κουζίνα.

Αριάδνη: Επεισόδιο 1: Έρχονται. (Μέρος 1)

Η επιστροφή από την ζώνη των αστεροειδών ήταν, όπως κάθε διαδρομή ρουτίνας, βαρετή. Τίποτε δεν διέκοπτε την απόλυτη ησυχία του διαστήματος, πλην των εβδομαδιαίων αναφορών πίσω στην βάση Alpha της Σελήνης.

"Πού είναι ο Αράπης; Που είναι αυτό το βρομόσκυλο;" φώναξε ο κυβερνήτης μπαίνοντας στην αίθουσα φαγητού.

Όσοι καθόντουσαν εκεί, πλην του μηχανικού, που ήταν στο πλήρωμα της αποστολής προς τους αστεροειδείς, δεν είχαν ξανακούσει αυτή την έκφραση. Επίσης δεν είχαν δει τον κυβερνήτη από την ημέρα της αναχώρησης 1 μήνα πριν καθώς ήταν κλεισμένος συνέχεια στο δωμάτιό του.

Ο μηχανικός, ένας τεραστίων διαστάσεων άνδρας, προφανώς αφρικανικής προελεύσεως, καθόταν ατάραχος, ενώ οι υπόλοιποι είχαν αρχίσει ήδη να κοιτάζονται και να απορούν με την ηρεμία του.

"Έλα Βαγγέλη, τον είδα πριν από λίγο να βγαίνει από το δωμάτιό σου και τον έφερα εδώ να τον τρατάρω κάτι.", είπε ο μηχανικός ενώ ταυτόχρονα έδινε ένα κομμάτι κρέας στο σκύλο που καθόταν δίπλα του. "Ααα παιδιά, ξέχασα να σας συστήσω τον Αράπη, το σκύλο του κυβερνήτη", πρόσθεσε με ένα τεράστιο χαμόγελο, αντίστοιχο του μεγέθους του.

Το "Αριάδνη", ένα Ελληνικών συμφερόντων μεταγωγικό, μετέφερε 50 εκατομμύρια τόνους ορυκτών προς τα εργοστάσια επεξεργασίας στην Σελήνη. Μέχρι το 2130, ο Ελληνικός διαστημικός στόλος είχε φτάσει στο αντίστοιχο ποσοστό που είχε ο ναυτικός στόλος αυτής της μικρής χώρας κατά την διάρκεια του 20ού και 21ου αιώνα. 20% των σκαφών και 34% της χωρητικότητας. Σχεδόν τίποτα δεν μεταφερόταν χωρίς να μετέχει.